ก่อนหน้านี้เคยได้ยินคนพูดอยู่บ่อย ๆ ว่า "กีตาร์สะสม ก็คือกีตาร์ที่แพง" ซึ่งก็ไม่ผิด แต่ก็คงยังไม่ใช่ทั้งหมด

ราคา ทำให้กีตาร์มีมูลค่า

แต่ เรื่องราว ต่างหากที่ทำให้กีตาร์มีคุณค่า

กีตาร์สะสมไม่จำเป็นต้องเป็นตัวที่แพงที่สุดเสมอไป

บางตัวเป็นผลงานของช่างที่มีความเฉพาะตัวสูง บางตัวผลิตในจำนวนจำกัด บางตัวสร้างขึ้นในช่วงเวลาสำคัญของชีวิตช่างทำกีตาร์ หรือบางตัวก็สะท้อนแนวคิดบางอย่างที่ไม่มีตัวไหนทดแทนได้

เพราะแบบนี้ เวลานักสะสมเลือกกีตาร์ พวกเขาไม่ได้ฟังแค่เสียง แต่ยังมองไปถึงที่มา ฝีมือของผู้สร้าง ช่วงเวลาที่กีตาร์ตัวนั้นถือกำเนิด และความหายากของมัน

สิ่งเหล่านี้คือคุณค่าที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นตามกาลเวลา และเป็นสิ่งที่เงินเพียงอย่างเดียวซื้อไม่ได้

กีตาร์ที่ดี อาจเป็นกีตาร์ที่ทำให้คุณอยากหยิบมาเล่นทุกวัน

แต่กีตาร์สะสม...

คือกีตาร์ที่ทุกครั้งที่คุณเปิดเคสออกมา คุณยังรู้สึกดีใจเหมือนวันแรกที่ได้ครอบครองมัน

นั่นจึงเป็นความแตกต่างระหว่าง "เครื่องดนตรีที่ดี" กับ "ชิ้นงานที่ควรค่าแก่การส่งต่อ"